CANOLOJI

Ergen Bağımsızlığı ve Ebeveynin Rolü

Bir genç, sanki birdenbire, yeni bir arkadaş grubu, farklı bir tarz, ailenin her zaman inandığı bir şeyle çelişen bir görüş ortaya koyar. Bu, ebeveyne küçük bir reddediliş gibi hissettirebilir; sanki bağımsızlık, gencin doğal olarak içine girdiği bir süreç değil de, ebeveynden alınan bir şeymiş gibi.

Oysa bu, çoğu zaman, kendi içinde bir amaca karşı direnç değildir. Ergenliğin ebeveynle doğrudan ilgisi olmayan tek bir merkezi görevi vardır: eve ait olandan farklı, gence ait bir kimlik inşa etmek. Farklı arkadaş gruplarını, zevkleri, görüşleri, küçük başkaldırıları denemek ailenin reddi değildir; kimse kim olmaları gerektiğini söylemediğinde kendi kim olduklarını çözmenin ham malzemesidir. Tamamen miras alınan cevaplardan oluşan bir benlik, aslında henüz gerçek bir benlik değildir.

Bu bakış açısı, ebeveynin bu yıllardaki asıl görevinin ne olduğunu yeniden tanımlar. Çocukluğun erken dönemlerinde bu rol büyük ölçüde yönlendirmektir: çocuk henüz iyi seçim yapacak araçlara sahip olmadığı için onun adına karar vermek, rehberlik etmek, seçmek. Ergenlikte bu rolün yavaş yavaş eşlik etmeye yakın bir şeye dönüşmesi gerekir: yakında kalmak, ulaşılabilir olmak, ama direksiyonu giderek daha fazla gence bırakmak.

Pratikte bu, gerçekten düşük riskli kararlarda gerçek alan tanımak demektir: ne giyeceği, harçlığını nasıl harcayacağı, hangi hobiyle uğraşacağı, boş bir hafta sonunu nasıl geçireceği; ebeveyn farklı bir seçim yapacak olsa bile. Bunlar, yanlış bir adımın telafi edilebilir olduğu kararlardır ve telafi edilebilir hatalar, bir gencin ödünç alınmış değil gerçek bir muhakeme geliştirmesinin tam da yoludur. Küçük konularda hiç yanlış seçim yapmasına izin verilmeyen bir genç, ileride büyük konularda doğru seçim yapmayı da nadiren öğrenir, çünkü o kas hiç çalıştırılmamıştır.

Konuşmada işe yarayan bir değişim şudur: “İşte yapman gereken şey” diye başlamak yerine, “Ne yapmayı düşünüyorsun, neyi tarttın?” diye sorun. Bu, ebeveyni yok saymadan, sürecin dışında bırakmadan hazır ve bilgili tutar; ama asıl kararı, arkasındaki düşünceyle birlikte gence geri verir. Aynı zamanda gencin duyması gereken sessiz bir mesaj da verir: düşüncesi, düzeltilmeden önce sorulmaya değer bulunmuştur.

Kolayca gözden kaçan nokta şudur: bağımsızlık ve yakınlık aslında birbirinin zıttı değildir, genç geri çekildiği anda öyle hissettirse bile. Ebeveynin istikrarlı varlığı; kontrol etmeden ulaşılabilir, üstüne düşmeden ilgili; genellikle gencin daha ileri gitmesine izin veren şeydir, çünkü işler ters giderse dönebileceği sağlam bir yer olduğunu bilir. Gönüllü verilen bağımsızlığın zorla alınmasına nadiren gerek kalır. Gitmesi için zaten alan tanınmış bir genç, çoğu zaman, dışarıda öğrendiklerini konuşmak için geri dönmeyi kendisi seçer.

Yorum bırakın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Yukarı Çık